Ποιητικός τόπος

  Οι ξένοι   Ήρθαν στην παρέα μας και στο φιλόξενο κάθισαν τραπέζι μας πρόσωπα νέα άνθρωποι ξένοι φτωχοί κατατρεγμένοι   Αλλιώτικοι μ’ άλλη λαλιά μ’ άλλα τραγούδια μ’ άλλα χρώματα   Και δεν το ανέχεσαι   Απειλή  – λες –     για την παρέα μας οι άνθρωποι οι ξένοι   Ας είναι και φτωχοί κατατρεγμένοι!   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  Σε ευχετική οριστική   Έρχονται  και ξανάρχονται στο μυαλό μου έμμονα   να ήμουν να είχα να μπορούσα να γινόταν που να μην έσωνα   σαν λαχτάρα σαν καημός   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  Του λόγου τα σχήματα   Μου ζήτησαν να μιλήσω για του λόγου τα σχήματα   Κι έγραψα ένα ποίημα Σαν μουσική που γράφεται πάνω σε στίχους   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

Το λευκό   Απόψε το χιόνι ήσυχα κι αθόρυβα έπεσε πολύ   πάνω στις στέγες των σπιτιών στα περβάζια στα σύρματα στων δέντρων τα γυμνά κλαδιά στους δρόμους Παντού   Σκέπασε τα πάντα Πάγωσε τα πάντα   Όχι όμως και το ζεστό χαμόγελο των παιδιών   Στα παιδιά αρέσει το λευκό   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  Η απορρύθμιση   Φέτος τα δέντρα βιάστηκαν ν’ ανθίσουν από αφύσικη –Γενάρη μήνα–  γλυκιά του ήλιου θαλπωρή   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

                    Η επιστροφή   Κάθε φορά που έρχομαι βλέπω και ξαναβλέπω τα ίδια πράγματα και δεν τα χορταίνω   Όχι, δεν είναι της ακόρεστης  συνήθειας η δύναμη   Είναι το σπίτι  που περιμένει να με δει   και των γονιών μου το παράπονο «Άργησες πολύ να ’ρθείς»   Είναι  του τόπου η μαγική ακατανίκητη έλξη   Κι εκείνος της επιστροφής ο γλυκός πόνος   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

                   Στων ματιών σου τον ορίζοντα    Δεν είναι που μ’ άρεσαν τα θέματα τα χρώματα τα σχήματα…   Είναι που είδα της αστραπής τη λάμψη στων ματιών σου τον ορίζοντα   Σπυρίδων Κ. Κούτρας