Ποιητικός τόπος

  ΤΟ ΣΚΕΠΑΡΝΙ   Χτες το απόγευμα έτριβα με το τριβείο ένα τραπεζάκι, για να το περάσω ένα χέρι βερνίκι και να το φρεσκάρω. Είχε παλιώσει απ’ τον ήλιο και τη χρήση. Με επισκέφτηκε ο Νικήτας. Παλιός ναυτικός και γείτονας. Κουβέντα στην κουβέντα μού λέει: -                 Πολύ καλή δουλειά κάνεις. Σαν τον μακαρίτη τον πεθερό σου! Ο πεθερός μου ήταν επιπλοποιός. Ξυλογλύπτης. Έφτιαχνε πολυθρόνες, καρέκλες, καναπέδες, τραπέζια, σκρίνια, καθρέφτες. Έπιπλα ποικιλμένα με διάφορα σχέδια. Ανάγλυφα ιωνικά κυμάτια, σκαλιστά λουλούδια, γλυπτές ανθρωπόμορφες και ζωόμορφες παραστάσεις. Έφτιαχνε ακόμα και ξυλόγλυπτα τέμπλα. Καλλιτεχνήματα! Σκάλιζε τις παραστάσεις με το σκαρπέλο. Σκυμμένος όλη μέρα με προσήλωση σ’ αυτές και στις λεπτομέρειές τους. Ο Νικήτας θυμήθηκε μια ιστορία και μου την αφηγήθηκε.   Χρειάστηκε κάποια μέρα ένα σκεπάρνι και πήγε στο επιπλοποιείο του να το ζητήσει. -      ...

  Ο ΓΡΑΙΓΟΣ   Έλυσα τα σκοινιά σήκωσα την άγκυρα άνοιξα τα πανιά βάλαμε πλώρη για τ’ ανοιχτά   Περάσαμε τον κάβο   X τύπησε ο Γραίγος το πρόσωπό μας το κύμα τράνταξε το σκαρί   Και μπήκαν τα πράγματα  στη θέση  τους…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ   Από υποχρέωση μάζευε κάθε χρόνο σπόρους   Μαζί τους του άρεσε να μαζεύει και να φυλάει λέξεις ξεχασμένες   Αυτές  που δεν περνάει πια η χρήση τους   Σαν από ένστικτο πως  κάποια μέρα θα μας κρατήσουν στη ζωή   Όπως οι σπόροι…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας