ΤΟ ΣΚΕΠΑΡΝΙ

 

Χτες το απόγευμα έτριβα με το τριβείο ένα τραπεζάκι, για να το περάσω ένα χέρι βερνίκι και να το φρεσκάρω. Είχε παλιώσει απ’ τον ήλιο και τη χρήση.

Με επισκέφτηκε ο Νικήτας. Παλιός ναυτικός και γείτονας.

Κουβέντα στην κουβέντα μού λέει:

-               Πολύ καλή δουλειά κάνεις. Σαν τον μακαρίτη τον πεθερό σου!

Ο πεθερός μου ήταν επιπλοποιός. Ξυλογλύπτης. Έφτιαχνε πολυθρόνες, καρέκλες, καναπέδες, τραπέζια, σκρίνια, καθρέφτες. Έπιπλα ποικιλμένα με διάφορα σχέδια. Ανάγλυφα ιωνικά κυμάτια, σκαλιστά λουλούδια, γλυπτές ανθρωπόμορφες και ζωόμορφες παραστάσεις. Έφτιαχνε ακόμα και ξυλόγλυπτα τέμπλα. Καλλιτεχνήματα! Σκάλιζε τις παραστάσεις με το σκαρπέλο. Σκυμμένος όλη μέρα με προσήλωση σ’ αυτές και στις λεπτομέρειές τους.

Ο Νικήτας θυμήθηκε μια ιστορία και μου την αφηγήθηκε.

 Χρειάστηκε κάποια μέρα ένα σκεπάρνι και πήγε στο επιπλοποιείο του να το ζητήσει.

-               Μαστρο-Λία, του είπε, μπορείς να μου δώσεις το σκεπάρνι; Το χρειάζομαι να πελεκήσω ένα ξύλο για τη βάρκα.

Ο μαστρο-Λίας τον κοίταξε για λίγο με έκπληξη και απορία. Ύστερα σε επιτιμητικό τόνο του απάντησε.

-               Άκου να σου πω, Νικήτα! Εμείς εδώ δεν έχουμε σκεπάρνια…

 Σπυρίδων Κ. Κούτρας