Ποιητικός τόπος

Η ΩΡΑ   Κάθε μέρα – χρόνια τώρα –  την ίδια ώρα περίμενε τους μαθητές Κι όσο πλησίαζε η ώρα να έρθουν τόσο πιο συχνά κοίταζε το ρολόι του Μετρούσε και τα λεπτά   Κάπως έτσι – σκεφτόταν –   περνάει κι η ζωή Όσο πιο πολύ πλησιάζει η ώρα τόσο πιο συχνά κοιτάς το χρόνο   Και σήμερα – όπως πάντα –  οι μαθητές ήρθαν Στην ώρα τους   Αλλά ήταν άλλοι Άλλοι απ’ αυτούς που περίμενε   Αλλιώς  παρακολουθούσαν το μάθημα Αλλιώς σκέφτονταν Αλλιώς μιλούσαν Αλλιώς έγραφαν Αλλιώς συμπεριφέρονταν   Άλλο μάθημα έκανε   Άλλος ήταν και ο   δάσκαλος…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας Αθήνα

Ο ΤΟΝΟΣ   Όταν πήρε να «διορθώσει» το βιβλίο της ντοπιολαλιάς του είδε ότι αυτή δεν υπακούει – όπως και η ποίηση –   σε κανόνες  γραμματικούς   Ούτε και κοινωνικούς   Η «νύφ’» – νύφη είναι αυτή –  παρότι μονοσύλλαβη τονίζεται Λόγω αποκοπής  Αλλά για τη «δλεια» υπάρχει γραμματικό κενό  Λόγω συγκοπής...   Τονίζεται κατ’ αναλογία θα πει κάποιος Ναι αλλά οι κανόνες δεν μπορούν να εφαρμόζονται κατ’  αναλογία Τι σόι κανόνες είναι αυτοί   Κι ο νόμος τής τρισυλλαβίας «έφκιαναμι» Πού αλλού ακούστηκε να ανεβαίνει με τόση αναίδεια ο τόνος πάνω απ’ την προπαραλήγουσα!   Τα «Καραναίικα» – απ’ το Καραγιάννης –  γράφονται με ένα ή με δύο «ν» Φάγαμε όλο τον Γιάννη για να μείνουν τα δύο «ν»;   Κι ο «Χαλίλμπεης» – ναι αυτός που σούβλισε τον Διάκο –  γράφεται με μία λέξη και μ’ έναν τόνο ή με δύο λέξεις και δύο τόνους   Τον Χαλίλμπεη – με έναν ή με δύο τόνους –  τον έφαγαν λάχανο οι αγωνιστές   Καλά το ’καν...

Η ΒΡΟΧΟΥΛΑ   Έπεσε ανοιξιάτικη η βροχούλα Σε τρυφερές σκέψεις και μέλη κουρασμένα   Συμπαγής σαν ζωή   Ποτέ δεν αμφέβαλα πως έχει κι η βροχή τη δομή της   Απλώς δε σε   ήξερα…                                 Σπυρίδων Κ. Κούτρας