Ο ΤΟΝΟΣ

 

Όταν πήρε να

«διορθώσει»

το βιβλίο

της ντοπιολαλιάς του

είδε ότι αυτή

δεν υπακούει

– όπως και η ποίηση –  

σε κανόνες 

γραμματικούς

 

Ούτε και

κοινωνικούς

 

Η «νύφ’»

– νύφη είναι αυτή – 

παρότι μονοσύλλαβη

τονίζεται

Λόγω αποκοπής 

Αλλά για τη

«δλεια»

υπάρχει γραμματικό

κενό 

Λόγω συγκοπής...

 

Τονίζεται κατ’

αναλογία

θα πει κάποιος

Ναι αλλά οι κανόνες

δεν μπορούν

να εφαρμόζονται

κατ’  αναλογία

Τι σόι κανόνες

είναι αυτοί

 

Κι ο νόμος τής

τρισυλλαβίας

«έφκιαναμι»

Πού αλλού

ακούστηκε

να ανεβαίνει

με τόση αναίδεια

ο τόνος

πάνω απ’ την

προπαραλήγουσα!

 

Τα «Καραναίικα»

– απ’ το Καραγιάννης – 

γράφονται με

ένα ή με δύο «ν»

Φάγαμε όλο τον

Γιάννη

για να μείνουν τα

δύο «ν»;

 

Κι ο

«Χαλίλμπεης»

– ναι αυτός που

σούβλισε τον Διάκο – 

γράφεται

με μία λέξη

και μ’ έναν τόνο

ή

με δύο λέξεις

και δύο τόνους

 

Τον Χαλίλμπεη

– με έναν ή με δύο τόνους – 

τον έφαγαν λάχανο

οι αγωνιστές

 

Καλά το ’καναν

τ’ αρχίδ’

Να χαρεί κι

ο Διάκος

 

Όπως

θα ’λεγε κι ο

 

Καραϊσκάκης…

 

Σπυρίδων Κ. Κούτρας