Ποιητικός τόπος

  ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ   Κατά μία άποψη  το ελληνικό καλοκαίρι είναι κίτρινο   Σαν  χρυσάφι…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ   Μια αντιποίηση είναι  η ζωή μας   Ανακάλυψη Αποκάλυψη Άρνηση Κατάφαση Απόφανση Απόφαση   Και ποίηση   Μόνο που η ποίηση δεν ανήκει σε κανέναν   Για να την αντιποιηθείς!   Γι’ αυτό του άρεσε να τα κάνει όλα ιστορίες   Να τ’ ακούς καλύτερα σαν ιστορίες   Τις  Κυριακές δεν ήθελε να ζει φτωχός   Ούτε με δανεικά   Και γινόταν   ποιητής…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  Η ΜΑΝΑ   Δεν είχε καιρό για ποιήματα   Είχε – βλέπεις – να θρέψει και να φροντίσει τα παιδιά   Και τα παιδιά μεγάλωσαν   Κι έγραψαν γι’ αυτήν   ποιήματα…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

Η ΩΡΑ   Κάθε μέρα – χρόνια τώρα –  την ίδια ώρα περίμενε τους μαθητές Κι όσο πλησίαζε η ώρα να έρθουν τόσο πιο συχνά κοίταζε το ρολόι του Μετρούσε και τα λεπτά   Κάπως έτσι – σκεφτόταν –   περνάει κι η ζωή Όσο πιο πολύ πλησιάζει η ώρα τόσο πιο συχνά κοιτάς το χρόνο   Και σήμερα – όπως πάντα –  οι μαθητές ήρθαν Στην ώρα τους   Αλλά ήταν άλλοι Άλλοι απ’ αυτούς που περίμενε   Αλλιώς  παρακολουθούσαν το μάθημα Αλλιώς σκέφτονταν Αλλιώς μιλούσαν Αλλιώς έγραφαν Αλλιώς συμπεριφέρονταν   Άλλο μάθημα έκανε   Άλλος ήταν και ο   δάσκαλος…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας Αθήνα

Ο ΤΟΝΟΣ   Όταν πήρε να «διορθώσει» το βιβλίο της ντοπιολαλιάς του είδε ότι αυτή δεν υπακούει – όπως και η ποίηση –   σε κανόνες  γραμματικούς   Ούτε και κοινωνικούς   Η «νύφ’» – νύφη είναι αυτή –  παρότι μονοσύλλαβη τονίζεται Λόγω αποκοπής  Αλλά για τη «δλεια» υπάρχει γραμματικό κενό  Λόγω συγκοπής...   Τονίζεται κατ’ αναλογία θα πει κάποιος Ναι αλλά οι κανόνες δεν μπορούν να εφαρμόζονται κατ’  αναλογία Τι σόι κανόνες είναι αυτοί   Κι ο νόμος τής τρισυλλαβίας «έφκιαναμι» Πού αλλού ακούστηκε να ανεβαίνει με τόση αναίδεια ο τόνος πάνω απ’ την προπαραλήγουσα!   Τα «Καραναίικα» – απ’ το Καραγιάννης –  γράφονται με ένα ή με δύο «ν» Φάγαμε όλο τον Γιάννη για να μείνουν τα δύο «ν»;   Κι ο «Χαλίλμπεης» – ναι αυτός που σούβλισε τον Διάκο –  γράφεται με μία λέξη και μ’ έναν τόνο ή με δύο λέξεις και δύο τόνους   Τον Χαλίλμπεη – με έναν ή με δύο τόνους –  τον έφαγαν λάχανο οι αγωνιστές   Καλά το ’καν...

Η ΒΡΟΧΟΥΛΑ   Έπεσε ανοιξιάτικη η βροχούλα Σε τρυφερές σκέψεις και μέλη κουρασμένα   Συμπαγής σαν ζωή   Ποτέ δεν αμφέβαλα πως έχει κι η βροχή τη δομή της   Απλώς δε σε   ήξερα…                                 Σπυρίδων Κ. Κούτρας  

                          Ο ΣΤΙΧΟΣ   Κι αν με ψάξεις σ’ έναν  στίχο θα με βρεις   Αχνό   Σαν ορίζοντα…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  ΤΟ ΠΑΙΔΙ   Μικρό παιδί προσπαθούσε να φανταστεί τον εαυτό του όταν μεγαλώσει   Τον έβλεπε πλούσιο Με πολλά λεφτά Να αγοράζει  σοκολάτες για όλα τα παιδιά Και σπόρους να ταΐζει  τα περιστέρια   Χαρούμενο να παίζει  με τους φίλους του τις φθινοπωρινές  λιακάδες στα πάρκα   Να πηγαίνει – ακόμα! – στο σχολείο    Τις γιορτές να φοράει τα καινούρια του παπούτσια και τ’ άσπρο  πουκάμισο    Αθώο σαν παιδί που δεν πρόβλεψε μ’ ακρίβεια   το μέλλον του…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  Ο ΕΝΟΦΘΑΛΜΙΣΜΟΣ   Στον κήπο μας έχουμε μια νεραντζιά  Όμορφη Κατάφορτη με νεράντζια Αλλά άχρηστα Σήμερα – μέρα άνοιξης – είπε να την μπολιάσει Να την κάνει λεμονιά   Πήρε τα σύνεργα βρήκε το μάτι για το κέντρωμα πήρε και τα εγγόνια του τα ’βαλε να καθίσουν σιμά στον κορμό της νεραντζιάς και να βλέπουν   Με το λεπίδι  χάραξε μ’ ακρίβεια την τομή στο φλοιό του δέντρου Έσταξαν οι χυμοί του σαν αίμα   Έκανε τον ενοφθαλμισμό άλειψε την τομή με ειδική πάστα για να μη μολυνθεί  το δέντρο και για να επουλωθεί γρήγορα η πληγή του Και την τύλιξε με βιοδιασπώμενη ταινία   Τα παιδιά κοιτούσαν εκστασιασμένα   Το ματάκι που φύτεψα  στον κορμό της νεραντζιάς σε λίγο καιρό  θα βλαστήσει θα γίνει κλαράκι θα βγάλει λουλούδια λεμονιάς που θα μοσχοβολάν και θα μας κάνει λεμόνια   Αυτό που είδατε σε λίγα χρόνια θα το κάνετε εσείς   Κι ο παππούς θα χαίρεται!   Τους είπε…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας