Ποιητικός τόπος

Ο ΤΟΝΟΣ   Όταν πήρε να «διορθώσει» το βιβλίο της ντοπιολαλιάς του είδε ότι αυτή δεν υπακούει – όπως και η ποίηση –   σε κανόνες  γραμματικούς   Ούτε και κοινωνικούς   Η «νύφ’» – νύφη είναι αυτή –  παρότι μονοσύλλαβη τονίζεται Λόγω αποκοπής  Αλλά για τη «δλεια» υπάρχει γραμματικό κενό  Λόγω συγκοπής...   Τονίζεται κατ’ αναλογία θα πει κάποιος Ναι αλλά οι κανόνες δεν μπορούν να εφαρμόζονται κατ’  αναλογία Τι σόι κανόνες είναι αυτοί   Κι ο νόμος τής τρισυλλαβίας «έφκιαναμι» Πού αλλού ακούστηκε να ανεβαίνει με τόση αναίδεια ο τόνος πάνω απ’ την προπαραλήγουσα!   Τα «Καραναίικα» – απ’ το Καραγιάννης –  γράφονται με ένα ή με δύο «ν» Φάγαμε όλο τον Γιάννη για να μείνουν τα δύο «ν»;   Κι ο «Χαλίλμπεης» – ναι αυτός που σούβλισε τον Διάκο –  γράφεται με μία λέξη και μ’ έναν τόνο ή με δύο λέξεις και δύο τόνους   Τον Χαλίλμπεη – με έναν ή με δύο τόνους –  τον έφαγαν λάχανο οι αγωνιστές   Καλά το ’καν...

Η ΒΡΟΧΟΥΛΑ   Έπεσε ανοιξιάτικη η βροχούλα Σε τρυφερές σκέψεις και μέλη κουρασμένα   Συμπαγής σαν ζωή   Ποτέ δεν αμφέβαλα πως έχει κι η βροχή τη δομή της   Απλώς δε σε   ήξερα…                                 Σπυρίδων Κ. Κούτρας  

                          Ο ΣΤΙΧΟΣ   Κι αν με ψάξεις σ’ έναν  στίχο θα με βρεις   Αχνό   Σαν ορίζοντα…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  ΤΟ ΠΑΙΔΙ   Μικρό παιδί προσπαθούσε να φανταστεί τον εαυτό του όταν μεγαλώσει   Τον έβλεπε πλούσιο Με πολλά λεφτά Να αγοράζει  σοκολάτες για όλα τα παιδιά Και σπόρους να ταΐζει  τα περιστέρια   Χαρούμενο να παίζει  με τους φίλους του τις φθινοπωρινές  λιακάδες στα πάρκα   Να πηγαίνει – ακόμα! – στο σχολείο    Τις γιορτές να φοράει τα καινούρια του παπούτσια και τ’ άσπρο  πουκάμισο    Αθώο σαν παιδί που δεν πρόβλεψε μ’ ακρίβεια   το μέλλον του…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  Ο ΕΝΟΦΘΑΛΜΙΣΜΟΣ   Στον κήπο μας έχουμε μια νεραντζιά  Όμορφη Κατάφορτη με νεράντζια Αλλά άχρηστα Σήμερα – μέρα άνοιξης – είπε να την μπολιάσει Να την κάνει λεμονιά   Πήρε τα σύνεργα βρήκε το μάτι για το κέντρωμα πήρε και τα εγγόνια του τα ’βαλε να καθίσουν σιμά στον κορμό της νεραντζιάς και να βλέπουν   Με το λεπίδι  χάραξε μ’ ακρίβεια την τομή στο φλοιό του δέντρου Έσταξαν οι χυμοί του σαν αίμα   Έκανε τον ενοφθαλμισμό άλειψε την τομή με ειδική πάστα για να μη μολυνθεί  το δέντρο και για να επουλωθεί γρήγορα η πληγή του Και την τύλιξε με βιοδιασπώμενη ταινία   Τα παιδιά κοιτούσαν εκστασιασμένα   Το ματάκι που φύτεψα  στον κορμό της νεραντζιάς σε λίγο καιρό  θα βλαστήσει θα γίνει κλαράκι θα βγάλει λουλούδια λεμονιάς που θα μοσχοβολάν και θα μας κάνει λεμόνια   Αυτό που είδατε σε λίγα χρόνια θα το κάνετε εσείς   Κι ο παππούς θα χαίρεται!   Τους είπε…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  ΤΑ ΛΑΘΗ   Τη βδομάδα που μας πέρασε επέστρεψε στους μαθητές  διορθωμένα και βαθμολογημένα τα γραπτά του κριτηρίου  που τους είχε αναθέσει να γράψουν την περίοδο των διακοπών   Το γραπτό μιας άριστης μαθήτριάς του είχε σοβαρά λάθη που έριξαν χαμηλά γι’ αυτήν τη βαθμολογία της   Δε στενοχωρήθηκε! – Απεναντίας… –     Τα λάθη καλύτερα να γίνονται και να διορθώνονται προτού φτάσουν  να γίνουν ανεπανόρθωτα   Της είπε…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

                       ΔΡΩΜΕΝΑ Η παράσταση στο θέατρο της Βουκουρεστίου – στο κέντρο  της πόλης –  τελείωσε   Οι θεατές τυλιγμένοι σ’ ανάλαφρη διάθεση και βαριά πανωφόρια βγήκαν με τάξη στην ξάστερη νύχτα του Γενάρη   Τα ζευγάρια πιασμένα χέρι χέρι   Βιαστικά τράβηξαν για το σπίτι   Κάποιοι χώθηκαν στα διπλανά μπαρ   Οι ξάστερες νύχτες του χειμώνα είναι πολύ κρύες…                                 Σπυρίδων Κ. Κούτρας  

  ΤΟ ΒΑΡΟΣ   Κάτι το ψιλόβροχο και η υγρασία κάτι το πρωινό ξύπνημα σηκώθηκε με το κεφάλι βαρύ   Απ’ το μυαλό της πέρασαν γρήγορα όλα όσα έχει να κάνει  σήμερα   Πλύθηκε κοιτάχτηκε στον καθρέφτη ίσιαξε λίγο τα μαλλιά της και – κατά  το  συνήθειό της –  ανέβηκε στη ζυγαριά   Δεν είναι καλή  η ώρα για ζύγισμα   Και μάλλον πρέπει να πάρω άλλη ζυγαριά   Κι αυτό το ψιλόβροχο δε λέει να σταματήσει   Σαν να μην είναι πια βροχή!   Μουρμούρισε…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας

  ΠΗΓΑΙΜΟΣ   Πηγαίνοντας είπε να περάσει απ’ τα βουνά   Για περισσότερο   χειμώνα…   Σπυρίδων Κ. Κούτρας