ΤΑ ΟΡΙΑ

 

Κάποια πρωινά

μ’ αρέσει

να πίνω

τον καφέ μου

στο Ξίσος

 

Κάτω

από ένα

κυπαρίσσι 

 

– Μοιάζει

με έλατο

αλλά

έλατος

δεν είναι – 

 

Αγναντεύοντας

τον κόλπο 

της Δωρίδας

στοχάζομαι

 

Τι μ’ αρέσει

στην ποίηση

 

Χμ

Πολλά

 

Πιο πολύ

όμως

μ’ αρέσει 

που βάζει

σε δοκιμασία

που μεταθέτει

τα όρια

– τα όποια όρια – 

του ανθρώπου

 

Όπως

τα αναβολικά

που παίρνει

ένας αθλητής

για να μεταθέσει

τα όρια

του 

πόνου…

 

Σπυρίδων Κ. Κούτρας